2 weken geleden kreeg ik een mailtje of ik de week daarop bij mijn baas wilde komen voor een gesprek over mijn contract. Toen kreeg ik al gelijk een rotgevoel. En ja je weet wel hoe dat is, je eerste gevoel is vaak ook wel het juiste gevoel.

 

Ik dus met echt een zeer onheilspellend gevoel in mijn buik de week daarop naar mijn baas. Wist nog niet eens dat dat de persoon was die mijn baas was enzo, dus je begrijpt wel hoe de communicatie hier binnen het bedrijf loopt. Buiten dat, ik was daarvoor 8 weken thuis geweest met een onderspanning wat zich uitte in een overspanning. Ziek thuis dus, angst om weer te gaan werken, want dat kom je weer in dat zwarte gat van dagen geen drol te doen hebben, op zoek naar werk gaan en weet ik nog meer.

 

Eigenlijk kon alles wel bij elkaar optellen en zien wat de uitkomst was, maar toch, dat soort dingen hoop je toch niet mee te maken. Je hoopt er toch op dat je voor die tijd kan zeggen, jongens ik heb ander werk gevonden, de ballen. Of wat dan ook.  Je wil wel grond onder je voeten voor je de volgende stap gaat maken, anders val je en dat is eng.

 

Nou het gesprek duurde niet lang, een half uurtje maar, en daarin werd me duidelijk gemaakt dat alle mensen met een tijdelijk contract mochten vertrekken. Ik dus ook, want ik had maar een jaarcontract. Per 1 januari ben ik niet meer welkom op mijn plek bij het Rivas.

Je weet al wat er gaat komen maar toch doet zoiets wel zeer, en natuurlijk, sinds mijn zwangerschap van Myrddin kan ik dus ook echt niet meer mijn tranen binnen houden, want die hebben blijkbaar een recht verworven dat ze zich mogen laten zien zodra er iets gebeurt waarbij zij het noodzakelijk vinden om zich te laten zien. Mijn tranen en ik zijn het daar vaak over oneens, want dan voel ik me weer een watje dat ik zit te janken terwijl ik juist wat meer zakelijk wil reageren.

 

Enfin, ik vond het toch al niet leuk hier, had toch al geen drol te doen dus ja, ze hebben wel gelijk dat ze teveel mensen hebben. Dat ze daarbij ook een paar ego's hebben zitten die denken dat ze echt alles zijn en dan ook nog eens de mensen die onder ze zitten als schaapjes willen behandelen, ja dan moet je dus niet bij mij zijn. Dit leeuwtje heeft ook een ego wat wil brullen en is verre van mak schaapje wat zich dito gedraagt. Dit schaapje kan ook nadenken, alleen niet zo zakelijk, wel gevoelig. Snap je hem nog, nee he, ik ook niet zo goed.

Ik handel op mijn gevoel, vaak zit ik dan ook wel heel erg goed, en ik voelde me al niet op mijn plaats hier. Ik kan er niet tegen als mensen zo open en bloot overduidelijk een relatie lijken te hebben en ondertussen doen alsof er niets aan de hand is. Een relatie die dieper lijkt te gaan dan de simpele werkrelatie. Dan maakt het me echt niet uit dat ze een relatie hebben op wat voor manier dan ook hoor. Ze doen maar lekker het is hun eigen leven. Waar ik niet tegen kan is meer de dualiteit, de verborgenheid en de oneerlijkheid die dat met zich meebrengt. Die eromheen draait en die je onderbuik dingen laat doen om je maar continue waarschuwingssignalen te geven. Dat is niet fijn. Wees dan eerlijk en zeg dat je vreemd gaat want iedereen vermoed het al, en het wordt overal al gefluisterd en hoe krampachtiger je het blijft ontkennen hoe duidelijker het eigenlijk wordt. Alleen dat gelieg, dat geeft een energie af die heel onprettig is om in te blijven werken. Heel raar is dat eigenlijk om zo te ervaren, het helpt alleen wel om het sneller te herkennen in de toekomst.

 

Gelukkig heb ik veel van deze dingen, de werkwijze van deze personen op de werkvloer, het 4 handen op 1 buik en de manier van werken het niet doorgeven van kennis kunnen neerleggen bij mijn baas, waarvan ik dus nog niet wist dat het mijn baas was.

 

pfffffffff begrijp je het nog, hoeft niet hoor, ik wil alleen effe de zut van me afschrijven.

 

Anyhow, ik heb de zak gekregen en ben nu dus druk op zoek naar nieuw werk.

Werk waarin ik wel kan groeien, kan genieten en bovenal, kan werken......

Nu wil ik niet weer zo verzuipen als bij Ordina, maar gewoon lekker aan het werk zijn, lekker druk zijn, dat vind ik wel heel erg lekker hoor.

 

Het is dus letterlijk geraakt worden, even vallen, in een dip zitten en dan maar weer opstaan want werk moet er komen. Hoe je het went of keert, je wil echt wel gewoon werk hebben, want in de ww komen is niet echt een pretje, geloof me, echt niet.

 

Dus .................. we gaan an die arbeit om nieuw leuk werk te vinden.

Iemand nog op zoek naar een boekhouder toevallig?????????????????????

Woei

Had ik al gezegd dat het echt geweldig met me gaat.
Nog steeds hopeloos verliefd, volledig hoteldebotel op mijn mooie mannetje. Griebels ik ben alleen maar verliefder aan het worden op deze mooie man. Hoe beter ik hem leer kennen, hoe mooier hij wordt.
Het is geweldig om dit te voelen. Het voelt zo ongelofelijk natuurlijk. Het voelt alsof we echt al jaren bij elkaar zijn. Ik kan mezelf zijn, ik kan mezelf ontwikkelen, en ik kan blijven groeien. Het is heerlijk.
Komt ook nog eens bij dat we elkaar gevraagd hebben :) We gaan handvasten. Dus nu is het plannen, uitzoeken, bedenken en nog veel meer. Heerlijk.

Lieverd, ik hou van je.

 

Yesssssss

Eigenzinnigeheksen is weer full up and running. Met heel veel dank aan Janine die 2 jaar lang de groep onder haar hoeden heeft genomen.
Helemaal geweldig dat mijn internet kindje nog bestaat.

http://groups.yahoo.com/group/EigenZinnigeHeksen/

 

 

Zo zit je in de put, en zo moet je er weer uitkrabbelen.

Langzaam aan, rustig aan, op je gemak. Allemaal termen die ik tot voor mijn zwangerschap echt niet kende, of niet wilde kennen.

Nu zijn ze eerder regel dan uitzondering.

Raar om zo mee te maken. Ook mijn gevoelens zijn zo totaal veranderd. Veel sensitiever, veel gevoeliger, meer op mezelf.

Ook heb ik het besluit genomen om mijn gewicht te gaan verminderen, de aanschaf van een weegschaal was aan de ene kant heel mooi, ik ga er nu eindelijk wat aan doen, aan de andere kant, helemaal niet zo mooi, shit hey, nu moet ik wel. Altijd heel prettig om jezelf even flink voor je kop te slaan, om even heel goed een spiegel voor te houden. Figuurlijk dan. Ik heb thuis 1 grote spiegel en die staat met de spiegelende kant naar de muur toe. Tot ongenoegen van mijn dochter want die vind het maar al te leuk om naar zichzelf te geinen in de spiegel.

Ik heb heel lang, en ik doe het eigenlijk nog, de spiegel gehaat. Ik kijk er liever niet in, doe maar niet, hou dat ding maar. Foto’s maak ze maar niet, want dan heb ik van die kostneigingen. Dan denk ik mens, wat ben je dik.

En ja sommige mensen vinden dat niet erg. Maar ik wel, en ik moet er mee lopen, ik moet er mee leven. Dat anderen daar geen probleem mee hebben dat is hun probleem :P

Ik heb er wel problemen mee, ik voel me niet lekker in mijn vel, schaam me voor mezelf. En ja de kritiek die ik op mezelf heb is niet mooi, is niet opbouwend. Ik ben dus weer met meneer Montignac begonnen. Er moet, voor een gezond gewicht, 55 kilo af. Of te wel ga er maar aan staan. Ik ben zwaar obees, mooie contaminatie he, of is het een pleonasme, ik weet het niet meer.

Anyhow, ik moet van de om mij heen gegroeide tweeling af. Ik wil van die stootlaag af. En al red ik de 55 niet, dan ben ik al blij met 45, dan maar 10 kilo te zwaar, dat is al een heel stuk beter dan 55 kilo te zwaar.

Nu dus alle zeilen bijzetten, hulp vragen aan alle kanten, ook op kantoor…

Willen jullie mij ook steunen???

Al een tijdje voel ik me niet zo happy.
Mijn gevoelens zijn behoorlijk afgevlakt, ik doe mijn best om te overleven, probeer enorm hard om lekker van mijn dochter te genieten. Maar als ik dan weer alleen ben voel ik me intens eenzaam. Zie ik mijn dierbaren bij me wegglijden en kruip ik verder mijn schulp in. Weg van alles.
Ik voel me verdrietig, wil huilen, maar de tranen komen niet. Ik doe mijn werk, gewoon omdat het de centen in het laatje brengt. Naar mijn zin heb ik het niet meer, ik kan er niet mezelf zijn. Ik wil me verstoppen, ver van alles vandaan. En toch wel heel graag aangeraakt worden en van gehouden worden.
Ik voel me eenzaam. Heel eenzaam en alleen. Heel erg alleen..........

Op 19 november 2005 begint mijn verhaal.
Op 19 november 2005 begon ik op mijn voorbereidende pad naar het moederschap.
40 weken en 4 dagen duurde dit voorbereidende pad.
44 uur duurde overgang van Maden naar Mother.

in de 40 weken en 4 dagen gebeurde er heel veel. Ik werkte enorm veel, had problemen met mijn bekken en dien ten gevolge problemen met het lopen.
40 weken en 4 dagen wennen en groeien in mijn nieuwe levenswijze.
De veranderingen die gingen komen, de kamer die eerst voor rommel werd gebruikt moest worden ingericht. Keuzes moesten gemaakt worden, bittere pillen geslikt.

Na 44 laatste uren als Maden, werd er niet alleen een Engeltje geboren, er werd ook een Mother geboren.
En nu 15 maandjes later, is die rol van Mother als een heel goedzittende jas omgeschoven. Niet alleen het engeltje had te leren leven met de nieuwe realiteit, ook de Moeder moest hier mee leren leven. Leren nieuwe grenzen te vinden, nieuwe creativiteiten aan te boren, terug te gaan naar haar eigen jeugd. Inleven in een heel nieuw leventje wat alleen nog maar met blikken en huilen kan communiceren. Groeiend naar een communicatie van gebaren en geluiden en veel bewustere blikken.

Je groeit in de rol van mama, die is er niet zomaar. Je groeit mee met je kindje. De eerste stappen die je kindje maakt zijn ook de eerste stappen die een moeder maakt.   Samen groei je, jij als moeder zij als kind. Van baby naar dreumes.
Van jonge moeder naar mama van een dreumes.
Samen groei je, leer je van elkaar. Jij leert de manieren van je kindje en je kindje leert de manieren van jou.

En goden wat is dit een mooi proces. Zo mooi, zo zuiver, zo eerlijk, zoveel keuzen te maken, zoveel vooruit denken naar mogelijk effecten.
De uitwerking van je keuzen krijg je zo mooi en puur weer teruggespiegeld. En het enige wat ik hieruit kan concluderen is, dat ik een goeie mama ben en een geweldig lieve en mooie dochter heb waar ik reuze trots op ben.

En samen blijven we groeien en genieten van elkaar, want we zijn op weg naar nog meer mooie moment, nog meer leren van elkaar, en nog meer ervaren.

 

Jaaaaaaaaaaaa.

 

Rustig aan doen he. Dat was de bedoeling. Alles op zijn tijd en dan komt alles natuurlijk tegelijkertijd.

Vorige week woensdag moest mijn totootje naar de keuring. Mijn mooie swiftje. Nou ja, mooi van lelijkheid want door de rode lak kon je de roest al naar boven zien komen, maar ja rode lak en roest, pffff lijkt wel op elkaar zie je niets van.

Het totootje bracht me wel van A naar B en zelfs nog terug zonder ooit te happeren. Ok, totootje was wel heel gevaarlijk want alle steunbalken waren bijna compleet doorgeroest, maar dat zie je van buiten niet. En als je er in zit ook niet. En om er nu iedere dag even onder te kruipen is ook weer zoiets.

Enfin, totootje is dus afgekeurd, was een regelrecht gevaar op de weg en kon bij een simpel kuiltje al volledig tot wrak benoemd worden. Of te wel niet meer mee rijden dus ander totootje zoeken.

Nou ja, dat totootje is al wel gevonden maar komt pas in december. Of te wel, PROBLEEM.

Woensdag was te laat om te regelen dus donderdag kindje naar het kdv gebracht, mama op zoek naar een “nieuwe” auto voor een maandje.

Totootje is gevonden maar blijkt een probleem te hebben. Hij krijgt niet genoeg prut.

Resultaat na een paar dagen rotzooien……………….. ik ben met de bus naar kantoor gekomen vandaag.

Een rit van normaal 24 minuten nu in !!!!!!!!!!!!!!!!!!! 90 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! minuten. GVD 66 minuten langer als ik er normaal over doe.

HALLOOOOOOOOOOOOOO en dan willen ze het OV promoten?????????????

 

Welke sukkel wil er uit zijn graf opstaan om even te gaan bedenken hoe hij dat ooit voor elkaar wil krijgen???????????

Het OV is verre van comfortabel. Verre van snel. Verre van betrouwbaar. Verre van op tijd. En helemaal ver van stress vrij. Eerder genoemde ongemakken zijn daarvan oorzaak. Ow ja. Je komt nooit op tijd aan, je gaat nooit op tijd weg, en de aansluiting die ze bedenken op 9292OV zijn in de theorie heel mooi hoor, maar met 1 minuut overstaptijd is het niet haalbaar.

Of te wel, ik heb de hele rit op mijn wang zitten bijten van stress, boosheid, verdriet en dies al meer. Ik ben pissig. Die auto moet rijden, ik leg er niet voor niets mijn zuurverdiende centen voor neer toch??

 

En on top of it all, Myrddin is ook niet lekker en dus kan ik ieder moment gebeld worden. Sorry Myrddin heeft koorts kom je haar ophalen??

Pffffffff wat een heerlijkheid die OV. En vooral blijven promoten hé, alle mensen met kinderen komen dan zeker nooit op tijd, zijn extra gestrest en zijn weer een paar jaar van hun levensverwachting kwijt. Is nog beter voor de economie ook want dan houden al die pensioen fondsen lekker al dat geld in hun zak.

 

Ow ja, even vergeten te vragen. HEEEEEEEEEEEEEEEEELP

 

Ik weet het even niet meer, hoe kan ik dit beter oplossen???